Karbala Diya Maawan
Jado hoyi manshaa khaaliq di x2
Karbal nu arsh banavaaa
Likhe baado naam bahatara de x2
Rab likhiya pehle maawaa
Maaawaa karbala diyaa maawaa (×4)
Putraan diyaa laashan de tukray raiyaan labdiyaaa wich sehrawan...
Maaawaa karbala diyaa maawaa (×4)
Sabr de maalik nu
Sain Laila Aakay
Izn jay dewe te
Main Sabr di saanjich Akbar de
seene choon saangh hatawan
Maaawaa karbala diyaa maawaa (×4)
Aakey maa Qasim di
Maa tey Ahsan karii
Daer taein larda rawin
Tere Tukray mutabiq, wadhniyaa'n ne
Mere veer Hussain di sanwaan
Maaawaa karbala diyaa maawaa (×4)
Jado Qaidi hoke
langiyaa'n maqtal choon
wain Zainab kitaa
Laashan wal mawaaa'n, na wekhan
Kitay ruk na jaawan sanwaa'n...
Maaawaa karbala diyaa maawaa (×4)
Sain Zainab ne kehya
khol Abid akhiyaan
jay te sanwaa'n rukiyaan
Mainu shaam e garibaan, de weley deway ga kaun salawaa'n
Maaawaa karbala diyaa maawaa (×4)
Putraan diyaa laashan de tukde raiyaan labdiyaaa wich sehrawan
Haye Maa Ghazi di Maa...
Wain kulsoom da si
laal manke ghazi
tainu main pa liyaa si
Mere sar di chadar haye v lath gayi jido'n lathiya'n teriya'n banwaan...
Maaawaa karbala diyaa maawaa (×4)
Haye Maa Asger Di Maa.
Saangh te Asghar nu
wekh ke aakhay rubab
jay na Qaidi howaa'n
Sir saangh te tera, Laawan layi
Mei dair khadi na laawaa'n...
Maaawaa karbala diyaa maawaa (×4)
Haye Husain Di Maa
Shimar de khanjar de
waar Zahra rokay
naal ay Sain kawe
Main chakkiyan peas ke, pa liya si kiwe'n hath gardan toh chawaa'n
Maaawaa karbala diyaa maawaa (×4)
Yaa Mehdi Atfs
Chauda (14) sadiyaan hoiyaan
Fatima di nohaan
Al-Ajal parh diyaaa'n
Saqlain Ajewi haye takdiyaa ne
Oh Mehdi Putar di Raawaa'n
Maaawaa karbala diyaa maawaa (×4)
Ro ke har maa ahyo
kaindi rayi shaamiyaa'n nu
bhawein durray maro
Bas de do ijazat wich sehra
mei putar di Qabar banawan...
Maaawaa karbala diyaa maawaa (×4)
کربلا دیاں ماواں
جدوں ہوئی منشائے خالق دی ×2
کربل نوں عرش بنایا
لکھے بعدوں ناں بہتر دے ×2
رب لکھیا پہلے ماواں
ماواں کربلا دیاں ماواں ×4
پتراں دیاں لاشاں دے ٹکڑے رہیاں لبھدیاں وچ صحراواں
ماواں کربلا دیاں ماواں ×4
صبر دے مالک نوں
سائیں لیلا آ کے
اذن جے دیوے تے
میں صبر دی سانجھ وچ اکبر دے
سینے چوں سانگھ ہٹاواں
ماواں کربلا دیاں ماواں ×4
آ کے ماں قاسم دی
ماں تے احسان کری
دیر تائیں لڑدا رہویں
تیرے ٹکڑے مطابق، ودھنیاں نے
میرے ویر حسین دیاں سانواں
ماواں کربلا دیاں ماواں ×4
جدوں قیدی ہو کے
لنگھیاں مقتل چوں
وین زینب کیتا
لاشاں ول ماواں نہ ویکھن
کتھے رک نہ جاون سانواں
ماواں کربلا دیاں ماواں ×4
سائیں زینب نے کہیا
کھول عابد اکھیاں
جے تے سانواں رکیاں
مینوں شامِ غریباں دے ویلے دیوے گا کون سلاواں
ماواں کربلا دیاں ماواں ×4
پتراں دیاں لاشاں دے ٹکڑے رہیاں لبھدیاں وچ صحراواں
ہائے ماں غازی دی ماں
وین کلثوم دا سی
لال منکے غازی
تینوں میں پا لیا سی
میرے سر دی چادر ہائے وی لتھ گئی جدوں لتھیاں تیریاں بنواں
ماواں کربلا دیاں ماواں ×4
ہائے ماں اصغر دی ماں
سانگھ تے اصغر نوں
ویکھ کے آکھے رباب
جے نہ قیدی ہوواں
سر سانگھ تے تیرا لاون لئی
میں دیر کھڑی نہ لاواں
ماواں کربلا دیاں ماواں ×4
ہائے حسین دی ماں
شمر دے خنجر دے
وار زہرا روکے
نال اے سائیں کہوے
میں چکیاں پیس کے پا لیا سی، کیویں ہتھ گردن توں چاواں
ماواں کربلا دیاں ماواں ×4
(ATFS) یا مہدی
چودہ صدیاں ہوئیاں
فاطمہ دیاں نوحاں
العجل پڑھ دیاں
ثقلین اجے وی ہائے تکدیاں نے
اوہ مہدی پتر دیاں راہواں
ماواں کربلا دیاں ماواں ×4
رو کے ہر ماں آہیو
کہندی رہی شامیاں نوں
بھاویں درّے مارو
بس دے دو اجازت وچ صحرا
میں پتر دی قبر بناواں
ماواں کربلا دیاں ماواں ×4
The mothers of Karbala.
When the will of the Creator came to pass,
He made Karbala like the Throne.
After writing the names of the seventy-two,
Allah first wrote the names of the mothers.
The mothers, the mothers of Karbala.
They kept searching through the deserts
For the torn pieces of their sons’ bodies.
The mothers, the mothers of Karbala.
Lady Laila came
To the Master of patience and said:
“If he grants me permission,
Then with patience as my companion,
I will remove the spear from Akbar’s chest.”
The mothers, the mothers of Karbala.
The mother of Qasim came and pleaded:
“Mother, do this kindness for me.
Let him keep fighting for a little longer.
According to the pieces cut from your son,
The breaths of my brother Hussain will continue.”
The mothers, the mothers of Karbala.
When they passed through the battlefield as captives,
Zainab cried out in grief:
“Do not let the mothers look toward the bodies,
Lest their breaths stop there.”
The mothers, the mothers of Karbala.
Lady Zainab said:
“Open your eyes, Abid.
If your breathing stops too,
Then who will console me
In the evening of loneliness and grief?”
The mothers, the mothers of Karbala.
They kept searching through the deserts
For the torn pieces of their sons’ bodies.
Alas, the mother of Ghazi.
Kulsoom’s lament was:
“My jewel-like Ghazi,
I had found you,
But the veil from my head also fell
When your arms were severed.”
The mothers, the mothers of Karbala.
Alas, the mother of Asghar.
Seeing Asghar struck in the throat,
Rubab said:
“If I were not a captive,
I would not delay for even a moment
In placing your head back upon your throat.”
The mothers, the mothers of Karbala.
Alas, the mother of Hussain.
Zahra tried to stop
The blows of Shimr’s dagger.
Standing beside her son, she said:
“I raised him with hands that ground the mill;
How can I now lift those hands away from his neck?”
The mothers, the mothers of Karbala.
O Mehdi ATFS,
Fourteen centuries have passed.
Fatima’s lamentations
Still cry out, “Al-Ajal.”
Even today, all creation watches
The path of her son Mehdi.
The mothers, the mothers of Karbala.
Every mother wept and kept saying
To the people of Shaam:
“Even if you strike us with whips,
Just give us permission in this desert
So I may make a grave for my son.”
The mothers, the mothers of Karbala.